sibilo
sibilo, to hiss, whistle
Frieze-Dennison Vergil
sībilō, 1, n. and a.: to hiss, 7.447. (sībilus, a hissing)
Could not find sibilantis in Logeion dictionaries.
sibilantis present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of sibilo
sībĭlo (collat. form sīfĭlo, Non. 531, 2), āre, v. n. and a. [sibilus] (class. but rare).
- I Neutr., to hiss, to whistle: imitationis hoc modo, ut majores rudere et vagire et mugire et murmurare et sibilare appellaverunt, Auct. Her. 4, 31, 42: (serpens) sibilat ore, * Verg. A. 11, 754; so of a serpent, Prop. 4 (5), 7, 54; Ov. M. 4, 588.—Of gossips: contemplent, conspiciant omnes, nutent, nictent, sibilent, * Plaut. Merc. 2, 3, 72 (406).—Of things: illud (ferrum igne rubens) Stridet et in trepidā submersum sibilat undā, Ov. M. 12, 279: stridor rudentum sibilat, whistles, Sil. 17, 258; cf. aura, Luc. 2, 698: tempestas, Quint. Decl. 12, 16: horrendo fragore sibilantibus armis, Amm.31, 12, 12.—
- II Act., to hiss, i.e. to hiss at, hiss down a person, Cic. Att. 2, 19, 2: populus me sibilat; at mihi plaudo Ipse domi, Hor. S. 1, 1, 66.
sībilo, āre (sibilus), I) intr. zischen, pfeifen, im allg., Cornif. rhet.: v. Schlangen, anguis sibilat, Ov.: serpentium est sibilare, Suet. fr.: si fallo, vipera nostris sibilet in tumulis, Prop.: v. der Nachtigall, zwitschern, philomela inter frutices sibilans, Sidon. epist. 2, 2, 14: v. Pers. (auf der Straße einem Mädchen) zuzischeln, Plaut. merc. 407: sib. alci, jmdm. pfeifen (damit er kommt), Vulg. Isai. 7, 18 u. Zach. 10, 8: aber sib. super alqm, über jmd. zischen, jmd. auszischen, auspfeifen, Vulg. Ezech. 27, 36. – übtr., sibilat stridor rudentum, rauscht, Sil.: sibilat aura, Lucan.: v. glühenden Eisen im Kühltrog, ferrum in tepida submersum sibilat unda, Ov. met. 12, 279. – II) tr.: 1) etw. hervorzischen, tibia, idiomatum proprietate amissā, sibilat potius rem, quam enuntiat, Fulg. myth. 3, 9. – 2) jmd. auszischen, auspfeifen, alqm, Cic. ad Att. 2, 19, 2. Hor. sat. 1, 1, 66. – ➳ Nbf. sifilo, Non. 531, 2.
See: sibilare
sībĭlō, (13) āre (sibilus), ¶ 1 intr., siffler, produire un sifflement : Her. 4, 42 ; Virg. En. 11, 754 ; Ov. M. 4, 588 ; 12, 279 ¶ 2 tr., siffler qqn, aliquem : Cic. Att. 2, 19, 2 ; Hor. S. 1, 1, 66.
sībilō āre
- sibilus, to hiss, whistle: (serpens) sibilat ore, V.: (ferrum Igne rubens) in tepidā submersum sibilat undā, O.: modestos homines: populus me sibilat, H.