sortitus
sortitus2, a casting of lots, drawing
Frieze-Dennison Vergil
sortītus, ūs, m.: a drawing of lots; allotment, 3.323. (sortior)
Could not find sortitum in Logeion dictionaries.
sortitum neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular, masculine accusative singular of sortitus
sortitum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, supine, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle neuter accusative singular of sortior
sortītus, a, um, Part. of sortior.
sortītus, ūs, m. [sortior].
- Lit., a casting or drawing of lots (rare for the class. sortitio): specula in sortitu'st mihi, Plaut. Cas. 2, 4, 27 (305): si pluribus de rebus uno sortitu retulisti, Cic. Dom. 19, 50; plur.: quae sortitus non pertulit ullos, i.e. for whom no lots were cast, Verg. A. 3, 323.—
- II Transf. *
- A Concr., a lot: jam sortitus versarat ahenā Casside, Stat. Th. 6, 389.—*
- B (Like sors, II. C.) Lot, fate, destiny, Stat. Th. 12, 557.
sortītus, ūs, m. (sortior), I) das Losen, Plaut. Cas. 306: si pluribus de rebus uno sortitu rettulistis, Cic. de domo 50: Plur., quae sortitus non pertulit ullos, um die nicht gelost worden ist. Verg. Aen. 3, 323. – II) meton.: 1) das Los, Stat. Theb. 6, 389. – 2) das Los = der Teil, Stat. Theb. 12. 557.
1 sortītus, a, um, v. sortior.
2 sortītŭs, (14) ūs, m. , ¶ 1 tirage au sort : Pl. Cas. 197 ; Cic. Domo 50 ; Virg. En. 3, 323 ¶ 2 tablette de vote : Stat. Th. 6, 389 || lot, destinée : Stat. Th. 12, 557.
- 1. loting; concreet lot; ➤ alqd sortitūs non pertulit er is niet om geloot;
- 2. (meton.) wat iem. ten deel valt, (aan)deel.
sortemdatus, possessus. Charta ann. 1096. inter Monum. eccl. Aquilej. cap. 58. col. 549 :
Cultum et incultum, divisum et indivisum, Sortitum et
insortitum. Vide in Sors 4.sortītus (1)
- P. of sortior.
(sortītus, ūs) (2) m
- sortior, a casting of lots, drawing: consul sortitu ad bellum profectus: quae sortitūs non pertulit ullos, i. e. for whom no lots were cast, V.