sortiarius

sortiarius [CL sors+-arius], sorcerus [OF sorcier], sorcerius [cf. OF sorcerie] 1 (as sb.) one who practises sorcery or witchcraft: a (m.) sorcerer. b (f.) sorceress. a 1200 excommunicentur ~ciarii, perjuri super sacrosancta Conc. Syn. 1065; c1205 excommunicantur ‥ a sacerdotibus ‥ incendarii, ~tiarii, jugulatores hominum P. Blois Ep. Sup. 62. 8; 1223 excommunicandi denunciantur ‥ ~ciarii, testes perjuri super sacrosancta evangelia Ch. Sal. 145; 12‥ excommunicentur quater in anno ‥ ~ciarii et incendiarii manifesti Conc. Scot. II 38.  b si alter alteri ‥ maleficio ~tiariarum ‥ nullo valet modo reddere debitum Pull. Sent. 956A; quid ergo si solus casus impediat, puta ~tiarie maleficium? Vac. Mat. 38; quedam ~ciaria impedivit virum ‥ ne posset coire cum aliqua T. Chobham Conf. 184; 12‥ excommunicamus ‥ ~ciarias et omnes eas foventes et protegentes et in suis maleficiis manutenentes Conc. Scot. II 5; 1275 predicta Matildis ‥ uxorem dicti Thome insultavit, vocando ipsam meretricem et ~ceram SelPlMan 143. 2 (as sb. f.) sorcery, witchcraft. b act of sorcery or witchcraft. 1169 in liberatione femine rectate de ~ceria v s. et iij d. Pipe 123; 1199 Angnes ‥ appellavit Gilienam de ~ceria CurR I 108; 1340 Alicia de F. ‥ notatur de ~soria. que citata ‥ suspensa ab ingressu ecclesie (DCLinc.) Rec. Soc. & Econ. NS XXXII 106; 1432 bene ‥ se ‥ gerat ‥ et se de arte magica, nigrimancia seu ~ceria, non intromittat Cl 282 m. 2d..  b qui per ~ciarias impediuntur Vac. Mat. 39.