specular
spĕcŭlar, āris, v. specularis, II. fin.
specular, āris, n. (specularis), die Fensterscheibe, das Fenster, corneum, Tert. de anim. 53.
spĕcŭlăr, āris, n. , vitre : Tert. Anim. 53 ; v. specularia.
Si non fuerit naturaliter frigidus locus, hoc affectabimus, Specularia
detrahentes, nisi sol obstiterit, aut aëris inæqualitas adjungitur. S. Hieronym.
in cap. 41. Ezech. : Fenestræ quoque erant factæ in modum retis, instar
cancellorum ; ut non Speculari lapide, nec vitro, sed lignis interrasilibus et
vermiculatis clauderentur. S. Augustinus : Solis radius penetrat
Specular, nec, cum ingreditur, violat, nec, cum egreditur, dissipat, etc. Idem
de Verbis Domini serm. 5. cap. 11 : Nonne si Specularia in ventre haberemus, de
omnibus cibis pretiosis erubesceremus, quibus saturatus es. Fortunatus lib. 4.
de Vita S. Martini :
An Speculare dedit, quo sanctus lumine transit.
Leo Ost. lib. 2. cap. 51 : Ecclesiam picturis ac Specularibus
decoravit. De Specularibus, et eorum materia, copiose egit Salmasius ad Solinum
pag. 259. et 1095. Adde Cujacium lib. 13. Observ. cap. 13.genera
vehiculorum, de quibus speculantur.
Erant nihilominus
et secus muros (Damasci) interius latentes viri cum lanceis, qui per
Specularia modica, in muris studiosius ad hoc ordinata, unde videre transeuntes
poterant, minime vero ipsi videri, prætereuntes confodiebant ex latere.