stabilio
stabilio, to make firm, confirm, stay, support
Could not find stabilite in Logeion dictionaries.
stabilite present active imperative 2nd plural, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine vocative singular of stabilio
stăbĭlĭo, īvi, ītum (sync. imperf. stabilibat, Enn. Ann. 44), 4, v. a. [stabilis], to make firm, steadfast, or stable; to fix, stay, establish (class.; esp. in the trop. sense).
- I Lit.: semita nulla pedem stabilibat, Enn. ap. Cic. Div. 1, 20, 40 (Ann. v. 44 Vahl.): eo stabilita magis sunt, Lucr. 3, 202; cf.: confirmandi et stabiliendi causā singuli ab infimo solo pedes terrā exculcabantur, * Caes. B. G. 7, 73: vineas, Col. 4, 33, 1: loligini pedes duo, quibus se velut ancoris stabiliunt, Plin. 9, 28, 44, § 83.—
- II Trop.: regni stabilita scamna solumque, Enn. ap. Cic. Div. 1, 48 fin. (Ann. v. 99 Vahl.): alicui regnum suom, Plaut. Am. 1, 1, 39 (191); cf.: libertatem civibus, Att. ap. Cic. Sest. 58, 123: rem publicam (opp. evertere), Cic. Fin. 4, 24, 65; so, rem publicam, id. Sest. 68, 143: leges, id. Leg. 1, 23, 62: nisi haec urbs stabilita tuis consiliis erit, id. Marcell. 9, 29: matrimonia firmiter, id. Rep. 6, 2, 2: pacem, concordiam, Pseud.-Sall. Rep. Ordin. 1 fin. (p. 267 Gerl.): res Capuae stabilitas Romana disciplina, Liv. 9, 20: nomen equestre in consulatu (Cicero), Plin. 33, 2, 8, § 34: (aegrum) ad retinendam patientiam, to strengthen, fortify him, Gell. 12, 5, 3.
stabilio, īvī, ītum, īre (stabilis), machen, daß etwas feststeht u. nicht wankt, befestigen, I) eig.: stipites, Caes.: dentes, Plin.: navem, einen festen Stand geben, festlegen, Liv. – II) übtr., aufrecht erhalten, rem publicam, Cic.: leges, Cic.: hoc probe stabilito et fixo, wenn dieses unumstößlich festgestellt ist (feststeht), Cic.: stab. alqm ad retinendam patientiam, jmdm. zur Ausbauer u. Geduld Mut einflößen, Gell. 12, 5, 3. – ➳ Synkop. Imperf. stabilibat, Enn. ann. 43.
See: stabilire
stăbĭlĭō, (12) īvī, ītum, īre (stabilis), tr., ¶ 1 faire se tenir solidement, maintenir solide, affermir : Lucr. 3, 202 ; Cæs. G. 7, 73, 7 ¶ 2 [fig.] soutenir, étayer, appuyer, consolider : Cic. Fin. 4, 65 ; Sest. 143 ; Leg. 1, 62, etc.
- 1. vastmaken, verstevigen [naves; stipites];
- 2. (metaf.) staande houden, verstevigen, waarborgen [rem publicam; libertatem; leges].
stabiliō (poet. imperf.stabilībat), īvī, ītus, īre
- stabilis, to make firm, confirm, stay, support: semita nulla pedem stabilibat, Enn. ap. C.: confirmandi et stabiliendi causā, Cs.—Fig., to establish, fix, confirm, make secure: libertatem civibus, Att. ap. C.: hanc rem p.: urbs stabilita tuis consiliis: res Capuae stabilitae Romanā disciplinā, L.