stormus
Notæ
[l. Nolæ]
ad Stormum pulsant. Itali dicunt, Ecce subito audierunt sonum valde terribilem campanarum in
turri, proprie Storme, per certos fratres monasterii, reformari procurantes
procuratum. Vide Stremita.Estourmie, apud nostros, quibus
Estouridem fuit quod
StormoItalis.
Cassidorus et tout le sien
Oultre la fraite ou dur Estour
Se prouverent moult bien le jour.
Et Bertrand commenda c'on cesse l'Estormie.
A Roen les tramist en une compaignie
Por la cité sorprendre, ainz qu'el fust Estormie.
Hoc est, antequam ad arma sonitu campanæ excitaretur. Estorbage, pro Conclamatio ad arma usurpari videtur ibidem :
Pour sa serour rescourre l'Estorbage arestat.
Là peut on voir testes
voler, poings couper, chevaux esbouler, et grande Estourmie de gens. Et vox
Estourmir, pro
pugnare, vel
velitare. MS. :
Je veul aler orendroit Estourmir.
Alibi :
Ceus de Bordele veissiéz Estormir.
Guill. Guiart:
Nuit et jour de la dedans issent,
L'ost au Roy de France Estourmissent.
Et an. 1284 :
Uns et autres qui s'Estourmissent,
Du lonc de l'ost en fremissant,
Revont hors des tentes issant.
Idem ann. 1294 :
Com personnes desestourmées
Commence l'estrif aux espées.
Vide Bormis.Quant il furent u champ de la
bataille, et les eschielles furent ordenées d'une part et d'autre, li fors rois
Clodovées donna signe à sa gent de l'Estour commencier. Ubi Aimoin. lib. 1. cap.
15. ibid. pag. 39 : Bellum aggredi imperat. Hinc vox Estormir, Pugnare, quæ interdum Convenire, tantum sonat, ut in Hist. contin. Guill. Tyrii apud Marten. tom. 5. Ampl. Collect. col. 622 :
Li Sarrasins de l'ost s'Estormissoient
plus por veoir son biau contenement (d'icellui Chevalier) que por autre
chose. Inde etiam Jehan Courtot maistre
d'Estormey, etc.Stormet
Stoureodem significatu dixerunt,
StormoItalos accepisse probabile est.
Blancassetin Cantilena de Comit. Beatrice apud Crescimb. pag. 239 :
Infra :Can le Storm sera méchant (meschatz) Cascun devesset ascesmatz.
Escus traucar et desgancir Veirem al entrar de le Stor.
Hoc tamen Statutum non
habeat locum in Stormeno, miscella, aut in prælio. Vide Oct. Ferrarii Orig.
Ital. Storno, Graff. Thesaur. Ling. Franc. tom. 6. col. 710. in
Storieet
Sturm, Raynouard. Lexic. Roman. tom. 5. pag. 380. voc.
Estornet
Estornir, infra Strumum, Sturma, Stramita et Stremita. Apud Acharisium in
Stormiscolegitur
Sonare le campane à la Stormita.
Et eo die fuit maximum Stornum in mercata veteri.Pulsare teneatur et debeat dictus custos statim cum
audiverit campanas aliquas in civitate alicujus parrochiæ pro rumore vel rixa pulsare ad
Stornum seu martellum. Infra : ad Sturnum.