strabus

străbus, a, um, adj. [1. strabo],

• squinting: de Venere paetā strabam facit, Varr. ap. Prisc. p. 684 fin. P.; cf.: strabones sunt strabi quos nunc dicimus, Non. 27, 2: straba foeditas, Cassiod. Orthogr. praef. p. 2278.

strabus, a, um (στραβός), schielend, non haec res de Venere paeta strabam facit, Varro sat. Men. 344; vgl. Prisc. inst. 5, 10; 6, 17. Prisc. partit. XII vers. Aen. 4, 87. p. 478, 32 K. Non. 27, 2. – bildl., straba foeditas, Cassiod. de orthogr. praef. p. 574 (b) ed. Garet.

strabus [CL < στραβός], (of person) squint-eyed; b (as sb.). c (of eye) squint, squinting. d (transf., of plan or scheme) poorly devised or conceived. ut ‥ strabo cum rege loquatur Aldh. VirgV 1049; petus, aliquantulum ~us Osb. Glouc. Deriv. 483.  b luscos ac strabos, qui torta luce fruuntur Aldh. VirgV 1086; strabo, -nis, qui obliquos habet oculos. invenimus etiam hic ~us, -bi Osb. Glouc. Deriv. 517; ~us, idem quod strabo Ib. 556; hec stroba, a woman glyande WW.  c de ~is oculis Tatwine Aen. 19 tit..  d sed secus evenit, quam machina straba putabat Aldh. VirgV 1005.

străbus, a, um (στραβός), louche, aux yeux de travers : Varro Men. 344 ; Non. 27, 2.

strabus , a, um. adj.
斜目者。

Suggest a Translation
See an image