subitare
signiferum belli quesita corona decebit: / quem subitant lites, Mopse, corona decet?
repens, ~ans
Steterunt fortes, et ipso dolore pœnitentiæ facti ad prælium fortiores, ut
appareat nuper Subitatos esse, et novæ atque insuetæ rei pavore trepidasse.
Forestierde Guill.
VastelAbbate Montis S. Catharinæ apud Mabill. tom. 5. Annal. Bened. pag. 632 :
Morte repentina cecidit mox ille cathedra,
Ante cubile suum mors Subitavit eum.
Avoir Soulpte, eodem sensu, dixerunt. Lit. remiss. ann. 1471. in Reg. 197. Chartoph. reg. ch. 148 :
Le suppliant veist icellui Raoult assis sur du bois, duquel il eut paour
et Soulpte. Soubiter, pro Sorbiter, ut puto, a Lat. Sorbere, in Bestiar. MS. ubi de Hyæna :
Car elle mangue les mors,
Et en leur sepucres habite,
Trestous chiaus devore et Soubite.
Subitarevero hic allatum ex tom. 5. Annal. Bened. Præoccupare, ex improviso aggredi sonat.
Sups, pro
Soudain, tout-à-coup, Subito, in Lit. remiss. ann. 1373. ex Reg. 105. ch. 37 :
Jehan de Vaux failli Sups de son souper et courut Sups à sadite femme.
Cum ecce
Proconsulis jussu ad hortos ejus... cum militibus suis Princeps repente Subitavit :
immo, ut verius dicam, Subitasse se credidit, unde enim posset tamquam improviso impetu
mens semper parata Subitari. S. Eulogius lib. 2. Memorial. Sanct. cap. 10 :
Gaudensque multipliciter in Subitatione insperatæ salutis, etc. Vide
Desubitare.