subitarius
subitarius, in haste, sudden, hasty
Could not find subitarium in Logeion dictionaries.
subitarium neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of subitarius
sŭbĭtārĭus, a, um, adj. [subitus],
- done suddenly or in haste, sudden, hasty: ad eum exercitum explendum Latini Hernicique dare Quintio subitarios milites (ita tum repentina auxilia appellabant) jussi, Liv. 3, 4, 11; so, milites (corresp. to tumultuarii), id. 40, 26, 6: exercitus, id. 3, 30, 3; 31, 2, 6; 41, 17, 9: res, Plaut. Mil. 2, 2, 70 (225): aedificia, Tac. A. 15, 39: gradus theatri (with scena in tempus structa), id. ib. 14, 20: dictio, a speaking extempore, Gell. 9, 15, 5: consilium, Ap. Met. 9, 24, 8.—Plur. subst. n.: subitaria ista nostra, off-hand sayings, Ap. Deo Socr. p. 104.
subitārius, a, um (subitus), was plötzlich-, in Hast geschieht, plötzlich, dah. auch dringend (dringlich), eilig, aedificia, in Eile erbaut, Tac.: exercitus, milites, legiones, schnell ausgehoben, -zusammengebracht, Liv.: dictio, aus dem Stegreif, Gell.: res subitaria est, Plaut. – neutr. pl. subst., subitaria (Stegreifreden) ista nostra, Apul. de deo Socr. prol. in. p. 163, 1 H. (p. 1, 8 G.).
sŭbĭtārĭus, (14) a, um (subitus), fait à lʼimproviste, fait subitement : subitarius exercitus Liv. 3, 30, 3, armée levée à la hâte, cf. Liv. 3, 4, 11 ; 31, 2, 6, etc. ; subitaria ædificia Tac. Ann. 15, 39, maisons improvisées ; subitaria dictio Gell. 9, 15, 5, improvisation.
subitārius
adj.
- subitus, in haste, sudden, hasty: aedificia, Ta.—Of troops, suddenly levied, raised for an emergency: milites, L.