succentor
Could not find succentore in Logeion dictionaries.
succentore masculine ablative singular of succentor
succentor, ōris, m. [succino],
- an accompanier in singing, Aug. Enarr. in Psa. 87, 1; Isid. 7, 12, 26.—
- II Trop., a furtherer, promoter: fabularum, Amm.19, 12, 13; Isid. Orig. 6, 19, 13.
succentor, ōris, m. (succino), I) der Nachsänger, Augustin. enarr. in psalm. 87. no. 1 und daraus Isid. orig. 7, 12, 26 sq. (neben praecentor). Isid. orig. 6, 19, 13 (neben accentor u. incentor). – II) übtr., der Tonangeber, Paulus succ. fabularum crudelium (bei diesen Greuelszenen), Amm. 19, 12, 13.
~or,æftersingend
est ‥ praecentor, qui praecinit; ~or, qui cantum subsequitur, centor vel cantor, qui consonat
a chawnter , cantor, precentor, ~or
succino, -is subcanere, inde hic ~or, -is quasi subcantor
ad ipsum ‥ pertinet tunc incipere eos etiam, si ~or chorum teneat
si decanus defuerit ecclesie, subdecanus vices ejus impleat. ~or similiter et cantoris
in choro sunt decanus, subdecanus, cantor, subcantor
~oris officium est vices cantoris absentis supplere; scolam cantus per officialem suum regere
versus ‥ magistrum Robertum †subcinctorem [v. l. succentorem ] [de Welles ]
succentŏr, ōris, m. (succino), chanteur qui accompagne : Isid. Orig. 7, 12, 26 || conseiller, instigateur : Amm. 19, 12, 13.
Cantorum duo sunt in arte
musica genera, Præcentor scilicet et Succentor . Præcentor vocem præmittit in cantu ;
Succentor canendo subsequenter respondet ; Concentor vero, qui consonat. Alia de
ejus officio habent Statuta Ecclesiæ Leichefeldensis in Monastico Anglic. tom. 3. pag.
243. et Ecclesiæ Londinensis ibid. pag. 339. et vetus Charta apud Jacob. Petitum post
Pœnitentiale Theodori pag. 678. Vide Glossar. med. Græcit. voce Liberaliter contulit Lectoriam et Succentoriam , per quas totum in legendo
cantandove servitium dispensatur.