successorius
successōrĭus, a, um, adj. [successor],
- of or belonging to succession, successory (post-class.; esp. freq. in jurid. Lat.): de successorio edicto, Dig. 38, 9, 1 pr.: ex successorio capite, ib. 22, 6, 1, § 3: successorio jure aliquid tenere, Amm.14, 8, 5.
successōrius, a, um (successor), die Nachfolge (Sukzession) betreffend, ius, Amm. 14, 8, 5: caput, Paul. dig. 22, 6, 1. § 3: edictum, Ulp. dig. 38, 9, 1 pr.
preelegit ad natale solum et ~um ac singularem dominum suum accedere
contulit fratri sasinam ~am unius terre
quod ‥ incepit, viriliter sui successores ‥ suppleverunt. quorum strenuitas ordine ~o gubernacula regni ‥ nanciscens
sane inter omnia mala, que a primis parentibus vel potius peremptoribus nostris quasi ~o jure contraximus
attendentes inclitum regnum Francie ad nos fore jure ~o legitime devolutum
Conanus tandem, jure ~o, nactus utrumque comitatum ‥ ex sorore regis Scotorum filiam reliquit heredem
successōrĭus, a, um (successor), qui concerne les successions : Amm. 14, 8, 5 ; Dig.
Attendentes inclitum regnum Franciæ ad nos fore jure Successorio legitime
devolutum, etc. Passim occurrit.