succuba
succŭba (subc-), ae, comm. [1. succubo].
- One who lies under; hence, in mal. part., a lecher or strumpet (post-class.): florulentus, Prud. στεφ. 10, 192; cf. 2. succubo.—
- II Transf., a supplanter, rival: formae, Ap. Met. 5, 28, 31; tori, id. ib. 10, 24, 6.
filium Salomi cum ~a Madianitide
mulier venerabilis illa / errat et est nato succuba facta suo
revera ipsa fuit ante et post ~a ejus et ‥ fecit hoc appellum versus eum occasione cujusdam femine quam ipse affidaverat
subcubam, catamitum,leof
~a, subtus cumbens
sodamyte amasius, cacamitus ‥ sodomita, ~us
audivimus demones incubos et ~os, et concubitus eorum periculosos
sese a demone ~a ‥ multos antea menses infestatum
incubus nomen est morbi, et nomen demonis, et inde ~us
succuba sit capitis pretiosa colore columna / lactea
succŭba, æ, f. (sub, cubo), concubine : Apul. M. 5, 28 || subst. m. , = cinædus : Prud. Perist. 10, 192.