sumptum
sūmptum, ī, n. (sumo), mineure [dʼun syllogisme] : Capel. 4, 404.
Copie: hinc fortassis
Sumptoret
Sumptores, de quibus supra, Librarii, exscriptores, Gall.
Exemplum, quod etiam vocatur Intextum, vel Sumptum.
est scriptura exemplata generata, vel Charta ann. 1305. apud Rymer. tom. 2. pag. 959 : Prædictum
transcriptum, exemplum, seu Sumptum per me a suo originali transumptum. Ibid. :
Prædictum exemplum seu Sumptum cum suo originali reperi concordare.
Charta apud Lobinell. tom. 2. Hist. Britan. pag. 56 : Nunc quære tuum Sumptum, et
fac quod tua hæreditas sit secundum legem et veritatem et rationem... Tunc respondit
Ratfred se ibi non habere Sumptum, quia non erant ibi sui pagenses. Deinde Salomon
dixit : do tibi spatium x. dierum ut congreges tuum Sumptum et tuos testes in
aulam Penhart. Tunc confessus est Ratfred se non habere testes vel Sumptum, unde posset
facere quod haberet hæreditatem in Bain. Vide supra
Sumptare.