superindictum
sŭpĕr-indictum, i, n.,
- an extraordinary impost (jurid. Lat.): de superindicto, Cod. Just. 10, 18; 10, 17, 1; 11, 74, 1.
indictionemprovincialibus imponitur. Nam ut notat Asconius
canonis, oblationis, et indictionis. Canon, seu Canonici tituli, sunt ordinariæ præstationes :
Indictio, quod præter canonem indicitur :
Superindictio, quod præter indictionem pro aliqua imminente necessitate imponitur. Vide Codicem Justin. et Theodos. tit. de Superindicto.
de Mazaugues:
Prohibemus ne qui Comes aut Marchio..... præsumant inquietare,
vel quibuslibet collectis aut exactionibus aut Superindictis gravare.
Conventio ann. 1251. inter Carolum I. Andegav. et Provinc. Comit. et Arelat. art. 9 :
Item dominus Comes vel ejus vicarius... non poterit... eos
(Arelatenses) compellere ad mutuum faciendum, nec aliquam exactionem
novam, seu Superindictionem, vel pedagium novum facere. Vide
Superimposita et Superponere 1.