suppuro
Could not find suppuratis in Logeion dictionaries.
suppuratis perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural, perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural of suppuro
suppuratis neuter dative plural, neuter ablative plural of suppurata
sup-pūro (subp-), āvi, ātum, 1, v. n. and a. [pus].
- I Neutr., to gather matter, form pus, come to a head, suppurate.
- A Lit.: (cancer) fistulosus subtus suppurat sub carne, Cato R. R. 157, 3; Col. 6, 12, 2; Plin. 22, 14, 16, § 38; 22, 25, 70, § 142; 22, 25, 73, § 152.—Also part. as subst.: suppŭ-rantĭa, ĭum, n., gatherings, suppurating sores, Plin. 22, 24, 58, § 122. —
- B Trop. (post-Aug.): cum voluptates angusto corpori ingestae suppurare coeperunt, Sen. Ep. 59, 17: quos hasta praetoris infami lucro et quandoque suppuraturo exercet, i.e. to become noxious, id. Brev. Vit. 12, 1. —
- II Act., to bring to a head, cause to suppurate (post-Aug.).
- A Lit. (only in part. perf.), suppurated, full of matter or sores: aures, Plin. 29, 2, 9, § 33.—Subst.: suppurāta, ōrum, n., matter, pus, Plin. 21, 19, 76, § 131; 23, 3, 35, § 72; 20, 4, 14, § 29; 22, 25, 58, § 124.—
- B Trop.: magnum de modico malum, scorpium terra suppurat, i. e. brings forth, produces, as if by suppuration, Tert. adv. Gnost. 1: aestum, Paul. Nol. Carm. 20, 261: gravis et suppurata tristitia, deep-seated, festering, Sen. Ep. 80, 6.
suppūro, āvī, ātum, āre (sub u. pus), I) intr. unterschwären, schwären, eitern, Cato, Plin. u.a. – prägn., cum voluptates suppurare coeperunt, Eitergeschwüre zu erzeugen, Sen. ep. 59, 17. – bildl., infame lucrum et quandoque suppuraturum, der ihnen manchmal übel bekommen kann, Sen. de brev. vit. 12, 1. – II) tr.: 1) machen, daß etwas schwärt; dah. suppūrātus, a, um, geschworen, voll Eiter, aures, Plin. 29, 33: v. Pers., capite suppuratus, Lampr. Comm. 10, 4: Plur. subst., suppūrāta, ōrum, n., Schwären, Geschwüre, Plin. 20, 29 u.a. – bildl., suppurata tristitia, im Inneren um sich fressender (fortwühlender) Gram, Sen. ep. 80, 6. – 2) herausschwären, schwärend hervorgehen, bildl., malum, wie ein Geschwür hervortreiben, Tert. adv. gnost. 1 in.: aestum, i.e. concipere, Paul. Nol. carm. 20 (22), 261.
suppūrō, (13) āvī, ātum, āre (sub, pus), ¶ 1 intr., suppurer, être en suppuration : Cato Agr. 157, 3 ; Plin. 22, 38, etc.; suppurantia pl. n. , abcès : Plin. 22, 122 || [fig.] sʼévacuer : Sen. Ep. 59, 17 || former comme un abcès purulent : Sen. Brev. 12, 1 ¶ 2 tr., engendrer un abcès ; seult au part. suppuratus, a, um, qui est en abcès, qui suppure, suppurant : Plin. 21, 131, etc. || suppurata, pl. n. , plaies suppurantes, pus : Plin. 21, 131, etc. || [fig.] suppurata tristitia Sen. Ep. 80, 6, tristesse qui ronge [comme un abcès], cf. Curt. 7, 1, 8 || engendrer, produire [à la façon des abcès] : Tert. Scorp. 1.