tabidus
tabidus, wasting away, melting, decaying
Frieze-Dennison Vergil
tābidus, a, um: adj. (tabeō), melting away; wasting, consuming, 3.137.
Could not find tabida in Logeion dictionaries.
tabida feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter accusative plural, neuter vocative plural, feminine ablative singular of tabidus
tābĭdus, a, um, adj. [tabeo], melting or wasting away, dissolving, decaying, consuming, putrefying, pining away, languishing (perh. not ante-Aug.).
- I Lit.: nix, Liv. 21, 36: corruptum et tabidum corpus, Suet. Tib. 51: ferae, id. Calig. 26: juvenci, Sen. Oedip. 147: jecur, id. ib. 358: mens, Ov. P. 1, 1, 67: tabidus erro, i.e. pining for love, Calp. Ecl. 3, 50.—
- II Transf., act., wasting, consuming, corrupting, infectious: venenum, Tac. A. 12, 66: vetustas, Ov. P. 4, 8, 49: pestis, Mart. 1, 79, 1: lues, Verg. A. 3, 137: Hecate, Luc. 6, 737: victus, i.e. starvation, Sen. Herc. Fur. 691. — Comp., sup., and adv. seem not to occur.
tābidus, a, um (tabes), I) allmählich schmelzend, a) eig., schwindend, verwesend, nix, Liv.: corpus, Suet.: ferae, Suet.: iuvencus, schwindsüchtiger, Sen. poët. – Compar., quid tabidius araneā? Animal ipsum dico. Quamquam et ipsis telis aranearum quid tabidius? Augustin. in psalm. 38, 12. – b) bildl.: α) vergehend, mens, Ov. ex Pont. 1, 1, 67. – β) schwindend, hinschwindend vor Kummer, Calp. ecl. 3, 50. – II) aktiv = nach und nach aufzehrend, auszehrend, lues, Verg.:vetustas, Ov.: venenum, Tac.
quorum cor fuerit ~um et contritum
talibus insudans olei librique lucerna / tabidus illanguet
quare mortale est et si vivat ~us vivit
redde fragrancia que vides olida / fac sana tabida
ligabitur lingua ~a sanie, que sepe inanes fabulas proferebat
lingua tumens, venter distentus, tabida pellis
fetidus ‥ sordidus, ~us
tradunt cervos ‥ terebrantem ~i aeris nebula morbum incurrisse
~a pestis in auras effluens multos ‥ leto dedit
cogitationes ‥ que tamquam musce ~e in tam suave olenti sacrificio totum perdant mox tante suavitatis odorem
tābĭdus, (13) a, um (tabes), ¶ 1 fondu, liquéfié : Liv. 21, 36, 7 || corrompu, en putréfaction : Suet. Tib. 51 || [métaph.] : Ov. P. 1, 1, 67 ¶ 2 qui corrompt, infectieux : Tac. Ann. 12, 66 ; Virg. En. 3, 137 || destructeur : Ov. P. 4, 8, 49.
- 1. smeltend, oplossend, vergaand, metaf. wegkwijnend [nix; corpus; mens];
- 2. verterend, wegvretend; ook metaf. [venenum; vetustas].
tābidus
adj.
- tabes, wasting away, melting, decaying: in tabidā nive volutari, L.: mens mea tabida facta, O.—Wasting, consuming, corrupting, infectious: lues, V.: vetustas, O.