testator
testātor, ōris, m. [testor].
- One who bears witness or testifies to a thing, a witness (very rare), Prud. Cath. 12, 85.—
- II One who makes a will or testament, a testator (the predom. jurid. signif. of the word, but not in Cic.), Dig. 28, 3, 17; 31, 1, 89; Suet. Ner. 17; Lact. 4, 20 al.
tēstātor, ōris, m. (testor), I) der Zeuge, Prud. cath. 12, 87. – II) der Testierer, Testator, Suet. u.a.
testamentum in mortuis confirmatur apostolo protestante, ideoque post obitum ~oris omnimodam firmitatem obtinuit
hic dicitur testamentum solemnis ordinatio ~oris, in qua plerumque fit institutio heredis
quis ‥ legem Romanam voluntati ~oris satisfecisse intelliget, nisi in proportionum naturis instructus sit
sive per naturam brevis de morte antecessoris alterius quam ~oris, sive per queremoniam de intrusione
ut ‥ bona sine testamento decedentium ‥ in gremio sue [sc. pape ] avaritie amplecteretur, etiamsi infirmus, propter imbecillitatem non potens vel volens loqui, pro se relinqueret ~orem
executores ‥ venerunt hic ‥ ad computandum pro prefato R. et predicto T., ~ore suo in premissis
hunc merito furem dixeris non scriptorem, adulterum veritatis non ~orem
veracis ~oris verba sunt quod difficile, immo impossibile, sit ut de deliciis ad delicias transeamus ut in hoc seculo et etiam in futuro beati simus
testātŏr, (16) ōris, m. (tester), ¶ 1 celui qui rend témoignage : Prud. Cath. 12, 87 ¶ 2 testateur : Suet. Nero 17 ; Dig. 38, 3, 17.
Præsertim
de Dei auxilio Testatorumque propriorum interventu fisi. Et cap. seq. Tam clementis Dei provisione adjuti..... imo de experta
patrum intestatorum solita et provida defensione salvati, etc.