trepidare

trepidare [CL] 1 to be fearful or anxious. b (trans.) to fear, to be apprehensive of. c (w. inf.) to fear or be nervous (to). d (w. ne) to fear (that). trepidans ‥ turba Aldh. CE 4. 6. 11; sperantes minus animos militum ~are ‥ praesente duce ‥ eximio posse fugam meditari Bede HE III 18; confugiunt ~antia agmina Gosc. Transl. Mild. 5 p. 160; non ‥ ~andum vobis est ubi timor non est Gir. TH II 19; si propugnacula celestia superedificentur ei [sc. muro] ‥ a quo ~abimus? [Psalm. xxvi 1] J. Ford Serm. 113. 4; plurimum timendum est nobis ubi ~are videmus columnam fortissimam ecclesie [sc. Paulum] P. Blois Ep. Sup. 56. 7.  b denique non trepidat fretus caelestibus armis / saevos beluarum rictus Aldh. VirgV 361.  c quem quamvis monachi ~assent suscipere quod esset clericus, nichil tamen penitendum fecit W. Malm. GP II 73; nos certos faciunt quod veram esse fidem crederent ‥ pro qua mori non ~arent Bald. Cant. Commend. Fid. 619; ~ant illuc ire. tunc ille, ‘ne timeant’ Canon. G. Sempr. f. 108.  d trepidat ne forsan mobilis aetas / praecipitem pravae retrahat per competa sectae Frith. 238; ~abant ‥ quasi pro judiciali probamento ‥ ne ‥ Gosc. Lib. Mild. 26; cum ‥ carnifices ~arent ne cives exciti preceptum regis impedirent Ord. Vit. IV 14 p. 267. 2 to be uncertain, waver. nutaret, ~aret GlC N 201.