tripartitus
Could not find tripertitum in Logeion dictionaries.
tripertitum masculine genitive plural, neuter genitive plural, masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of tripartitus
trĭpartītus or -pertītus, a, um, Part. [ter-partior],
- divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose): ea causa tripertita erit in accusatione, Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12: qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit, id. Sest. 61, 129: tripartita ab iis inducitur ratio bonorum, id. Ac. 1, 5, 21: divisio tripartita (al. tripertita), id. Off. 3, 2, 9: exercitus, Tac. A. 2, 74: jus privatum, quod tripartitum est, Just. Inst. 1, 1, 4.— Substt
- 1 Trĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius: exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita, Dig. 1, 2, 2, § 38.—
- 2 Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.—Adv.: trĭpartītō (-pertītō), in or into three parts: qui bona dividit tripertito, Cic. Tusc. 5, 13, 40: tripartito divisus equitatus, Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33: Caesar partitis copiis ... adit tripartito, Caes. B. G. 6, 6: aggreditur urbem, Liv. 21, 7.
tripartītus od. (jetzt gew.) tripertītus, a, um (ter u. partior), in drei Teile geteilt od. teilbar, dreiteilig, dreifach, verba, Varro: philosophia Sen. ep.: anima, Apul.: exercitus, Tac.: divisio, Cic.: causa, Cic.: tripertito agmine, in drei Marschkolonnen, Tac.: tripertito illo in sermone (in jener Trilogie Politeia, Timaeos, Kritias), Cic. de rep. 2, 51 M. – subst., a) Trīpertīta, ae, f., Titel einer Komödie des Novius, Non. 218, 15 u. 517, 22 (Comic. Rom. fragm. p. 268 R.2). – b) Tripertīta, ōrum, n., Titel einer Schrift des Sex. Älius, Pompon. dig. 1, 2, 2. § 38.
trĭpartītus, mieux trĭpertītus, a, um, divisé en trois : Cic. Sest. 129 ; Or. 70 ; Ac. 1, 21 ; Tac. Ann. 2, 74.