triscurrium
triscurrium, gross buffoonery
triscurrĭum, i, n. [ter-scurra],
- gross buffoonery, Prisc. 2, 480, 10; Juv. 8, 190.
triscurrium, iī, n. (tres u. scurra), eine Erzposse, Sing., Prisc. part. XII vers. Aen. 4. § 92. p. 480, 10 K.: Plur., Iuven. 8, 190.
Multiplex scurrilitas. Guibertus lib. 1. de Vita sua cap. 11 :
Quam miserabiliter extunc ad nostra sæcula pudor et honestas paulatim in virginea
professione ruit, et res et species custodiæ matronalis extabuit, ut in omni earum
habitudine sola possint notari Triscurria, ubi nil nisi jocularia sonant, et oculorum
nutus et lingua. Idem in Præfat. ad Hist. Hierosolymit. : In id quod pie
affectaveram fortasse a cunctis videndus, incessi, cachinnos ac Triscurria
prætergrediens aliquorum, etc.
Transcurriaa
currendo. Vide Vossium in Etymol. v. Scurra, et Hofmannum in
Triscurria.
triscurrium , ī n
- ter+scurra, gross buffoonery: triscurria patriciorum, Iu.