val
manus mortuæsine prole defunctorum, Germanis etiam nunc
Todtfall. Charta Frider. I. imper. ann. 1153. inter Probat. Hist. S. Emmer. Ratisbon. pag. 146 :
Stabilimus etiam ei
(monasterio) ut morticinia, quæ Val dicuntur, de hominibus sæpe dicti
monasterii, ubicumque defuncti fuerint, monasterio salva sint et custodita, nec in eis
alicujus loci libertate injuriam patiatur. Idem erit observandum in perceptione
medietatis totius substantiæ mobilium et immobilium, quæ monasterio sæpe recitato
debetur, quando moriens caret suæ conditionis prole. Charta ann. 1211. tom. 2.
Geneal. diplom. aug. gentis Habsburg. pag. 215 : Omnes homines proprie ad me
pertinentes, qui in ipsa valle de hac vita migraverint, cum jure quod vulgo dicitur Val,
abbati et fratribus..... decrevi donare. Alia ann. 1212. ibid. : Valla
sua..... seu mortuaria. Vide supra Morticinium 2.
Obiit Anna de Tutelheim vij. Id. Nov.
quæ dedit unum pallium in einen Vall. Rursum : Obierunt Greda et
Gertrudis, quæ dederunt dominis, ut dicitur, ein Vall. Quod Mortuariumnuncupatur ibidem :
Obiit Ellina de Tutelheim, quæ dedit tunicam pro
Mortuario. Vide Mortalagium et Mortuarium 1.