velitatio
vēlĭtātĭo, ōnis, f. [velitor],
- a skirmishing with words, a bickering, wrangling, dispute (Plautin.): velitatio dicta est ultro citroque probrorum objectatio, ab exemplo velitaris pugnae, Fest. p. 369 Müll.: velitatio dicitur levis contentio, dicta ex congressione militum (i.e. velitum), Non. p. 3: verbis velitationem fieri, Plaut. As. 2, 2, 41 (297) (al. as one word, verbivelitationem; cf. Ussing ad loc.): me ad velitationem exerceo. id. Rud. 2, 6, 41 (525).
vēlitātio, ōnis, f. (velitor), das Plänkeln der Leichtbewaffneten, übtr., mit Worten, das Necken, Plaut. rud. 525: verbis velitationem fieri, Plaut. asin. 307, wo Goetz u. Loewe verbivelitationem.
velito, -as, i. certare, pugnare vel altercare, et inde ‥ ~o
oppidani ‥ a Foress ‥ salmonum piscationes in aquis aestuarii Finderne tunc temporis usurpabant. cum his [abbas ] primam suam ~onem tanta dexteritate commisit ut quadriennio post, non contemnendam victoriam reportarit
hostem velitatione praetentent
vēlĭtātĭō, ōnis, f. (velitor), escarmouche ; [fig.] assaut dʼinjures : Pl. As. 307 ; P. Fest. 369 ; Non. 3, 3.