venenator

venēnātor, ōris, m. (veneno), der Vergifter, v. Teufel, Augustin. serm. 174, 9: übtr., venenatorum sermones, Ambros. in psalm. 118. serm. 6. § 13.

venenator [LL], poisoner (also fig.). b poisonous creature. regulis ‥ non est incantatio, quod in malitia genimina cetera ~orum exsuperent, et pre nimia nocendi efficacia regium sibi vendicent nomen J. Ford Serm. 41. 1; [sponsa] memor est nimirum acuminum illorum ~orum, quibus totiens hostes fidei adversus eam ‘acuerunt’ et armaverunt ‘linguas suas sicut serpentes’ Ib. 85. 3.  b sciebam quod tyriaca de veneno ~orum confecta mortiferum nonnunquam pellit venenum Conway Def. Mend. 1410 (recte 1310).