virginare

virginare [CL virgo+-are], to be a virgin, celibate. b (pr. ppl. as adj.) virgin (also transf. or fig.). ~are, caste vivere Osb. Glouc. Deriv. 622; vir cum virginibus electus, virgo Johannes / virginat: hic custos virginis esse solet Garl. Epith. VII 490 f. 44v.  b virginantem matrem si videris J. Howd. Ph. 40; quem pia portas utero virginante Id. Cant. 656; nubes que terram celitus irrigavit / ‥ / nuxque quam virga virginans exalavit Ib. 693.