vorator

vŏrātor, ōris, m. [voro],

• a devourer (late Lat.), Tert. Monog. 8 fin.; id. Jejun. 2 med.; Paul. Nol. Ep. 19, 10.

vorātor, ōris, m. (voro), I) der Verschlinger, Verschlucker, Ambros. hexaëm. 5, 5. § 13. Paul. Nol. epist. 19, 10: vor. suorum, v. Saturnus, Tert. ad nat. 2, 12. – II) der Fresser (Ggstz. potator), Tert. de monog. 8 extr. u.a.

vorator [LL], one who swallows or eats voraciously, devourer (also in fig. context). 1176 Judaica superstitio ‥ [Christum] nunc vinosum, nunc ~orem carnium ‥ vocans P. Blois Ep. 100; hunc ‥ voracitate quadam lupina ‥ gregis ‥ potius ‥ ~orem quam pastorem ‥ presumendum H. Bos. Thom. III 2; [Saturnum] filiorum suorum ~orem ‥ inducunt Alb. Lond. DG 1. 1; quam vilis hec oblatio ‥ ut videat ~or adhuc crudum quod coctum debeat incorporare J. Godard Ep. 223; ut [Christus] reos absolvat ‥ / voratores faucibus J. Howd. Sal. 28. 9; multum ‥ edax dicitur gluto, ~or, quod monachum et maxime cellerarium non decet Cust. Cant. 126.

vŏrātŏr, ōris, m. (voro), homme vorace, un glouton : Tert. Mon. 8 ; P. Nol. Ep. 19, 10.