wehadinc
Et si alia probatio nusquam inveniri dignoscitur, nec
utriusque invasionem compensare voluerint, tunc spondeant invicem Wehadinc, quod
dicimus, et in campiones non sortiantur ; sed cui Deus dederit fortiam et victoriam, ad
ipsius partem designata pars, ut quæritur, pertinent. Ubi Herold.
Weladinc. Decretum Tassilonis de Legibus popularib. cap. 5 :
De pugna
duorum, quod Weadinc vocatur, etc. Loccenius lib. 2. Antiq. Suecicar. cap. 8.
vocem hanc deducit a Wehen, Weihen, sacrare, vel consecrare, quod ejusmodi sponsio quasi sacra haberetur. Spelmannus vero
Wehadinc, ait esse Saxonibus, pignoris depositionem vel præstationem, ex wead,
pignus; ita ut fuerit quod nostri appellant
gagium duelli, seu sponsio ineundi duelli,
Wehahincesse sacram sponsionem singularem cum aliquo certamine ; ex
Weha, vel
Weihe, Belgis
Wie, sacer, et
Ding, sponsio, contractus.