Adam
Ā̆dam, indecl. m., Charis. 94 P., or gen. Adae, also Ā̆dāmus, i, ,
- Adam (A common in quantity, cf. Prud. Apoth. 759 and 1078, with Aus. Idyll. 1, 14).
Adam, indecl. od. Adam, ae, m. u. Adamus, ī, m. (םדא), Adam, Auson. ephem. (IV) 3, 34. p. 5 Schenkl (Akk. Adam). Prud. apoth. 759 (Dat. Adae). Auct. carm. de genes. 2 (Adamus), u. sonst oft bei den Eccl. Vgl. Charis. 118, 13. – Appell., Eva nova, sed ille (Iob) non vetus Adam (ein schwacher, der Verführung zugänglicher Mensch), Augustin. de excid. urb. 3.
Ādām, ind., et Ādam, Ādæ, m. , ou Ādāmus, ī, m. , Adam, le premier homme : Bibl.
Singulis annis unus ex populo deligitur,
quem peccatis gravioribus inquinatum putant. Hunc veste lugubri induunt, et obvoluto
capite, prima die jejunii ad templum ducunt, indeque peractis divinis officiis ejiciunt.
Is quadraginta diebus nudis pedibus perambulat urbem et ædes sacras circuit, neque
ingreditur neque quemquam alloquitur. Invitatus a canonicis per vices, quod apponitur,
comedit. Somnus ei post medium noctis in plateis permittitur. Die Jovis sancto post
consecrationem olei rursus ad templum introducitur, et oratione facta a peccatis
absolvitur, pecuniasque ei populus offert, quæ tamen templo dimittuntur. Hunc Adam
vocant et omni crimine liberum putant. Vide Pœnitentes.