Brito

Brīto (Britto), ōnis, m., I) der Britannier, Iuven. 15, 124. Auson. epigr. 108, 2 u. 109, 2. p. 225 Schenkl. – II) der Bretagner in Gallien, poet. für Gallier übh., Mart. 11, 21, 9.

Brito , Briton (Welshman etc.). b Breton. in primis haec insula Brettones solum, a quibus nomen accepit, incolas habuit Bede HE I 1; [in Brittania insula] habitant quattuor gentes, Scotti, Picti, Saxones atque Brittones Nen. HB 147; 870 (10c) in monasterio quod lingua Brettonum [i. e. Cornish] †appellator [v. l. appellatur] Dinnurrin CS 527; Galli, pagani, ~ones et Scotti, Armorici ‥ Asser Alf. 76; s823 ~ones ‥ a Domnaniensibus cesi sunt Fl. Worc. I 65; ubi fuerit archiepiscopatus tempore ~onum cognitio labat W. Malm. GP prol.; Angli-Saxones ~onibus, qui nunc Gualli vocantur, imperium ‥ abstulerunt Ord. Vit. IV 7 p. 230; G. Mon. I 16 (v. Britannia a); s1404 a quibus Grecis et habui quod Grecie proceres a dicto Constantino ejusque tribus avunculis ‥ aliisque xxx milibus ~onibus cum eo de Britania illuc advectis ‥ descenderunt Ad. Usk 97.  b ~ones transmarinos W. Malm. GR V 402; indomitis ~onibus preerat, quorum perversitatem tolerare non poterat Ord. Vit. IX 18; paucos ex Armoricanis ~onibus G. Mon. VIII 4; s1189 ~ones ‥ Richardo comiti adheserunt Wend. I 152.