inculco
inculco, to tread in, tread down
Could not find Inculcata in Logeion dictionaries.
Inculcata perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of inculco
Inculcata feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter nominative plural, feminine vocative singular, neuter vocative plural, neuter accusative plural of inculcatus
in-culco, āvi, ātum, āre, v. a. [in-calco], to tread in, tread down (class., esp. in the trop. signif.).
- I Lit., to tread down, ram down: aliquid, Col. 2, 20, 1: semen obrutum pavicula, id. 11, 3, 34.—
- II Trop.
- A To stuff, press, or force in: Graeca verba, Cic. Off. 1, 31, 111: leviora, id. Or. 15, 50; id. Att. 16, 3, 1; Col. 6, 12, 2.—
- B To force upon, to impress on or inculcate in: id quod tradatur, vel etiam inculcetur, posse percipere animo, Cic. de Or. 1, 28, 127; cf. Quint. 3, 1, 6; Plin. Ep. 1, 20, 2: vos non modo oculis imagines, sed etiam animis inculcatis: tanta est impunitas garriendi, Cic. N. D. 1, 38, 108 fin.: firmissima quaeque memoriae judicis, Quint. 6, 4, 5; cf. judicibus, id. 11, 3, 130: quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo, Sen. Vit. Beat. 24, 1: inculcatum est Metello, te aratores evertisse, Cic. Verr. 2, 3, 67, § 156: se, to obtrude one’s self upon: Graeci, qui se inculcant auribus nostris, id. de Or. 2, 5, 19.— Hence, part. pass.: inculcātus, a, um, pressed, stuffed, or crammed in (class.).
- A Lit.: lana morsibus canis, Plin. 29, 2, 9, § 32: lapides, Col. 8, 15, 3.—
- B Trop., mixed or foisted in: inania verba, Cic. Or. 69, 250: ἀρχέτυπον crebris locis inculcatum et refectum, emphasized by additions, id. Att. 16, 3, 1.— Hence, inculcātē, adv., forcibly (late Lat.); comp.: inculcatius, Aug. cont. Julian. V. 16, 63.
in-culco, āvī, ātum, āre (in u. calco), I) eintreten, festtreten, -rammen, 1) im allg.: aream, Colum.: lapides, Colum.: obrutum semen paviculā, Colum. – 2) festtretend mit etwas bedecken = zutreten, foramen cinere, Pallad.: quidquid nimis inculcatum obsitumque aliquā re erat, Gell. – II) in etw. hineinrammen, -pressen, -stopfen, A) eig.: 1) im allg.: pannos, Colum.: lanam morsibus caninis (in die Wunde von einem Hundebisse), Plin.: farcimina comminutis inculcata pulmonibus, Arnob.: conciclā inculcatus pullus, Apic. – 2) insbes., in die Rede einschieben, einschalten, bes. im üblen Sinne = einzwängen, einflicken, einschachteln, verba Graeca, Cic.: leviora, Cic.: inania verba, Cic. – prägn., ἀρχέτυπον crebris locis inculcatum mit Zusätzen bereichert, Cic. ad Att. 16, 3, 1. – B) übtr.: 1) dem Gedächtnisse recht einprägen, einschärfen, eintrichtern, einbleuen, einkauen, alqd memoriae iudicis, Quint.: inculcatae pueris persuasiones, Quint.: tradatur vel etiam inculcetur, Cic.: m. folg. Acc. u. Infin., inculcatum est Metello et Velleio te aratores evertisse, Timarch. epist. in Cic. Verr. 3, 156: mit folg. ut u. Konj., inculcarisne, ut C. Pisonem, generum meum, nominaret? Cic. Vat. 26. – 2) einer Sache od. Pers. aufdrängen, aufdringen, imagines oculis, Cic.: se alcis auribus, Cic.: libertatem, Cic. ep. ad Brut.: auctorem suum ingerere et inculcare, Sen.
See: inculcare
inculcō, (13) āvī, ātum, āre, (in, calco), tr., ¶ 1 fouler : Col. Rust. 2, 20, 1 ; 11, 3, 34 ¶ 2 fourrer, intercaler : Cic. Off. 1, 111 ; Or. 50 ; opus inculcatum Cic. Att. 16, 3, 1, œuvre avec des additions ¶ 3 faire pénétrer dans [avec dat.] : aliquid oculis, animis Cic. Nat. 1, 108, faire entrer dans les yeux, dans les esprits || Græci se inculcant auribus nostris Cic. de Or. 2, 19, les Grecs cherchent à envahir nos oreilles, veulent sʼimposer à nos oreilles || inculquer : id quod traditur, vel etiam inculcatur Cic. de Or. 1, 127, ce quʼon enseigne ou même que lʼon inculque || inculcatum est Metello avec prop. inf. Cic. Verr. 2, 3, 156, on a fait pénétrer dans lʼesprit de Métellus que ; [avec ut ] Cic. Vat. 26, suggérer de.
- 1. (postklass.) instampen;
- 2. (metaf.) (in een redevoering) invoegen, inlassen [Graeca verba; inania verba];
- 3. inprenten [oculis imagines];
- 4. opdringen [se auribus alcis; libertatem].
inculcō āvī, ātus, āre
- in+calco, to tread in, tread down; hence, in discourse, to force in, drag in: Graeca verba: inculcata invenias inania verba, i. e. superfluous.—To force upon, impress on, inculcate, insist: id quod inculcetur, percipere: oculis imagines: se auribus nostris, intrude: inculcatum est Metello, te aratores evertisse: ut nominaret, etc