mutio
Could not find Muttito in Logeion dictionaries.
Muttito perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 2nd singular, future active imperative 3rd singular of mutio
mūtĭo or muttĭo, īvi, 4, v. n. [from the sound mu], to mutter, mumble, speak in a low tone (poet.; syn.: murmuro, musso).
- I Lit.: etiam muttis? So. Jam tacebo, Plaut. Am. 1, 1, 225 (377); id. Mil. 2, 6, 83 (563): inpinge pugnum, si muttiverit, id. Bacch. 4, 7, 2 (800); id. Most. 2, 1, 54 (401): nihil jam mutire audeo, Ter. And. 505: neque opus est Adeo mutito, nor should it even be muttered, be hinted at, id. Hec. 866: si muttivero, etiam quod certo scio, Plaut. Mil. 2, 6, 84 (564).—
- II Transf.
- A To bleat, as a he-goat, Auct. Carm. Philom. 58; to bark: non mutiet canis, Vulg. Exod. 11, 7.—
- B To creak, of a hinge: num muttit cardo? Plaut. Curc. 1, 1, 94 (94).—
- C Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex Fest. p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.).
mūtio, s. muttio.
See: mutire
mūtĭō (13) (-ttĭō), īre, intr., produire le son mu, grommeler, marmotter, marmonner : Pl. Amph. 381 ; Bacch. 801 || tr., Pl. Mil. 566 ; Ter. Andr. 505 || crier, grincer [en parl. dʼun gond] : Pl. Curc. 94.
id est, Fatuus. Vocabul. utriusque Juris.
mūtiō see muttio.