muttum
muttum, i, n.,
- a mutter, a grunt: muttum, γρῦ, Gloss. Vet.: non audet dicere muttum, Lucil.: proverbialiter dicimus, muttum nullum emiseris, id est, verbum, Cornutus ad Pers. 1, 119.
muttum, v. mutmut || grognement du porc : Gloss.
Mot, apud nostros, et loquendi formula,
ne Muttum quidem audet dicere. Vide Scaliger. ad Festum in
Mutire. Epistola Ludovici II. Imp. ad Basilium Maced. Imp. Constantinop. :
Verum super hoc si est, qui summo Pontifici saltem unum faciat
Mutum, congruo profecto illius non carebit responso.
Et dum
nec spiritum nec Muttum quidem facientis impio hauriret auditu. Amalarius in
Epist. ad Guntardum tom. 2. Annal. Benedict. pag. 595 : Quando hoc audivi a te,
nec Muttum tibi dixi ; neque cogitavi ex hoc tibi respondere. Vita S. Odonis
sæc. 5. Bened. pag. 167 : Quod si fortassis aliquis a nostris famulis non ferens
eorum improbitatem, aliquid Mutum responderet eis aspere, etc. Quo spectat
illud Hieron. in Epist. 65. ad Pammachium : Et Mu ultra non faciam, juxta
Ennium. MS. :
Mu le fera tenir et quoi.