Portae
Portæ, ārum, f. , sert souvent à désigner un défilé (c. pylæ ) : portæ, quæ alibi Armeniæ, alibi Caspiæ, alibi Ciliciæ vocantur Plin. 5, 99, les portes (le défilé) quʼon appelle ici Arméniennes, là Caspiennes, ailleurs Ciliciennes, cf. Nep. Dat. 7, 2 ; Val. Flacc. 3, 496.
Portusvocant :
Clausuræ, Latinis recentioribus. Jornandes de rebus Geticis cap. 7 :
Nam locatim recisus, (mons) qua
disrupto jugo vallis hiatu patescit, nunc Caspias Portas, nunc Armenias, nunc Cilicas,
vel secundum locum qualis fuerit, facit, vix tamen plaustro meabilis, lateribus in
altitudinem utrimque directis, qui pro gentium varietate diverso vocabulo
nuncupantur. Otto Frisingensis lib. 1. de Gest. Frider. cap. 32 : Igitur
Rex ad Portam Mesiam 70. pugnatorum millia vel amplius habens, erupit, in in Expeditione Asiatica Friderici I. Imp. pag. 64. Portæ Hispaniæ, apud Rogerum Hovedenum pag. 560. quæ vulgo
Porta Rusciæ, apud Rogerium de Destruct. Hungariæ cap. 14. Ita
Portasusurpant præterea Albertus Aquensis lib. 1. cap. 8. lib. 3. cap. 5. lib. 10. cap. 38. Raimundus Montanerius cap. 207. et alii.