accresco
accresco, to grow progressively, increase, become greater
Could not find accreta in Logeion dictionaries.
accreta perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of accresco
ac-cresco (adc.), ēvi, ētum, 3, v. n., to grow, to become larger by growth, to increase.
- I Lit.: nobis jam paulatim adcrescere puer incipiat, Quint. 1, 2, 1; so, adcrescens imperator, Amm.27, 6, 13: eruca, Plin. 11, 32, 37, 112; ib. 35, 41, 118: flumen subito, Cic. Inv. 2, 31, 97; so, nondum adcrescente unda, Tac. A. 2, 8: caespes jam pectori usque adcreverat, id. ib. 1, 19.—Part.: adcretus, in pass. sense, wrapped up, Plin. 11, 32, 37, 112.—
- b Of abstract subjects: valetudo decrescit, adcrescit labor, Plaut. Curc. 2, 1, 4 (219): amicitiam, quae incepta a parvis cum aetate adcrevit simul, Ter. And. 539: dolores, Nep. Att. 21, 4: invidia, Hor. S. 1, 6, 26: magnum facinus, Sen. Ben. 1, 10, 4.—
- II Transf., in gen.
- A To be added to by way of increase or augmentation, to be joined or annexed to: si decem jugera (agri) alluvione adcreverint, Dig. 19, 1, 13, § 14: veteribus negotiis nova adcrescunt, Plin. Ep. 2, 8, 3: sibi adcrescere putat, quod cuique adstruatur, id. Pan. 62, 8: trimetris adcrescere jussit nomen iambeis, Hor. A. P. 252: cum dictis factisque omnibus vana accresceret fides, Liv. 1, 54, 2.—Hence,
- B Jurid. t. t., to fall to one, as an increase of his property, Gai. 2, 199; Dig. 12, 4, 12 al.: jus adcrescendi, the right of increase, Gai. 2, 126; Dig. 7, 2, 1, § 3 al.
ac-crēsco (ad-crēsco), crēvī, crētum, ere, I) hinzuwachsen, zuwachsen = vermehrend hinzukommen, a) einer Sache: quantum demas, tantum accrescit, Cato fr. – m. Dat., veteribus negotiis nova accrescunt, Plin. ep.: trimetris accrescere iussit nomen iambëis, ließ gewinnen, Hor. – b) einer Pers., jmdm. zuwachsen, als Zuwachs des Vermögens zufallen, sibi accrescere putat, quod cuique astruatur, Plin. ep.: alci litibus, Ps. Sall. decl. in Cic. 2, 9: u. so von Erbanteilen und Vermächtnissen, ICt.: dah. ius accrescendi, das Zuwachsrecht, ICt. – II) in sich heranwachsen, a) eig., v. leb. Wesen, heranwachsen, fort und fort wachsen, an Wachstum immer mehr zunehmen, filius accrescens, Vulg.: sed nobis iam paulatim accrescere puer et exire de gremio incipiat, Quint.: ut uruca, quae adiectis diebus accrescit, Plin. – insbes., Partiz. subst., accrescentēs, ium, m., die zum Kriegsdienst heranwachsenden Veteranen- und Soldatenkinder als stets bereite Ersatzmannschaften für die ausscheidenden Legionssoldaten, Cod. Theod. 6, 35, 3. § 1; 7, 1, 11 u.a. – b) übtr., an Umfang, Stärke, Zahl anwachsen, fort und fort steigen, zunehmen, sich vermehren (Ggstz. decrescere), flumen subito accrevit, Cic.: Nilus solstitio accrescit, Mela: accrescit caespes (aggestus) pectori usque, Tac. – valetudo decrescit, accrescit labor, Plaut.: accrescit dolor, Nep.: invidia accrevit, Hor.: accrescit alcis gloria, Treb. Poll.: amicitia cum aetate, Ter. – cum dictis factisque omnibus ad fallendum instructis vana accresceret fides, Liv.: et gremio miseros accrescere natos, Stat. ➳ Partic. accretus, a, um, a) angewachsen an etwas, uruca araneo accreta, Plin. 11, 112. – b) dicht, Lucil. Iun. Aetna 433.
See: accrescere
accrēscō (12) ( adcr- ), crēvī, crētum, ĕre, intr. ¶ 1 aller en sʼaccroissant : flumen accrevit Cic. Inv. 2, 97, le fleuve a grossi ; accrescit fides Liv. 1, 54, 2, la confiance va grandissant, cf. Nep. Att. 21, 4 ¶ 2 sʼajouter à : [avec dat.] Hor. P. 252 ; Plin. Min. Ep. 2, 8, 3 ; Pan. 62 || in partem pretii vectigal accrescebat Tac. Ann. 13, 31, lʼimpôt sʼajoutant faisait une part du prix dʼachat.
- 1. toenemen, erbij komen (m. dat.); ➤ veteribus negotiis nova accrescunt;
- 2. groeien, toenemen, zich vermeerderen (itt. decrescere); ➤ filius accrescens; flumen subito accrevit; accrescit dolor; invidia accrevit; amicitia cum aetate accrescit.
accresco , is, evi, etum, scere. n. 3.
長。加添 Veteribus negotiis — nova 事上加事。
Suggest a Translation
See an image
長。加添 Veteribus negotiis — nova 事上加事。
Suggest a Translation
See an image
accrēscō (ad-c-) crēvī, crētus, ere,
- to grow progressively, increase, become greater: flumen subito: amicitia cum aetate adcrevit, T.: invidia, H. — Meton., to come gradually into being, arise, grow up: dictis factisque vana fides, L. — To be attached to, bestowed on: unde etiam trimetris accrescere iussit (iambus) Nomen iambeis, cum senos redderit ictūs, i. e. (the quickness of) the iambus caused the verse of six feet to be named trimeter, H.