annoto
Could not find adnotandaque in Logeion dictionaries.
adnotandaque present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of annoto
an-nŏto (better adn-), āvi, ātum, 1, v. a.,
- to put a note to something, to write down something, to note down, remark, comment on (only in post-Aug. prose, like its derivatives annotatio, annotator, annotamentum, etc.).
- I.A In gen.: ut meminisset atque adnotaret, quid et quando et cui dedisset, Col. 12, 3, 4: in scriptis adnotare quaedam ut tumida, Plin. Ep. 9, 26, 5: liber legebatur, adnotabatur, id. ib. 3, 5, 10; so Suet. Gram. 24: quā in re et aliud adnotare succurrit, Plin. 7, 48, 49, § 157: quod annales adnotavere, id. 34, 6, 11, § 24: de quibus in orthographiā pauca adnotabo, Quint. 1, 14, 7 al.—Hence,
- B = animadvertere, to observe, perceive: cum adnotāsset insculptum monumento militem Gallum, etc., Suet. Ner. 41.—
- C Adnotare librum, to give a book some title, to entitle, denominate: ausus est libros suos φιλαληθεῖς adnotare, Lact. 5, 3 fin.—
- D Annotari, to be distinguished, noted for something: haec litora pisce nobili adnotantur, Plin. 3, 5, 9, § 60.—
- II Judic. t. t.
- A To enter or register an absent person among the accused: absens requirendus, adnotandus est, ut copiam sui praestet, Dig. 48, 17, 1.—
- B To note or designate one, already condemned, for punishment: quos, quia cives Romani erant, adnotavi in urbem remittendos, Plin. Ep. 10, 97; so id. ib. 3, 16; 7, 20; id. Pan. 56 Schwarz; Suet. Calig. 27.
an-noto (ad-noto), āvī, ātum, āre, I) im allg., schriftlich aufzeichnen, verzeichnen, anmerken, ut annotaret quid et quando et cui dedisset, Col.: de quibus in orthographia pauca annotabo, Quint.: quod eius meminisse potui, annotavi, Gell.: librum tuum legi et annotavi, quae etc., Plin. ep.: annotare quaedam ut tumida, Plin.: illud, haec ann. m. folg. Acc. u. Infin., Plin. u. Quint.: u. so annotatum est m. folg. Acc. u. Infin., Plin. 2, 90. Tac. ann. 15, 23: u. persönl. annotatus est m. folg. Infin. od. Acc. u. Infin., Tac. ann. 13, 35. Sulp. Sev. chron. 1, 46, 5. – prägn., ann. exemplaria, mit Anmerkungen versehen, Suet.: ann. librum, sich über ein Buch Bemerkungen machen, Plin. ep.: ann. libros suos nefarios φιλαλήθεις, mit der Überschrift, dem Titel »freimütige Bemerkungen« versehen, Lact. – Übtr., a) von etwas Notitz nehmen, etwas geistig bemerken, wahrnehmen, haec tamen non annotamus, quamdiu ordo servatur, Sen. nat. qu. 7, 1, 4: quos nostra annotavit aetas, Plin. 7, 184: quod etiam in testamentis debes annotasse, Plin. ep. 7, 20, 6: sed illo magis annotantur, quia etc., Sen. ep. 33, 2: m. folg. Acc. u. Infin., Plin. ep. 3, 16, 1; pan. 56, 1. Suet. Ner. 41: m. folg. indir. Fragesatz, coepimus annotare, quis etc., Sen. ep. 120, 9: annotatum experimentis, quod (daß) etc., Plin. ep. 2, 11, 6. – b) annotari alqā re, aufgezeichnet-, bekannt sein, litora annotantur conchylio, Plin. 3, 61. – II) insbes. als jurist. t.t.: 1) einen Abwesenden unter die Verklagten eintragen, ICt. – 2) einen bereits Verurteilten zur Bestrafung vermerken, Plin. min. u. Suet.; vgl. Schwarz Plin. pan. 56, 1. – dah. übtr., rügen, tadeln, ICt.
See: annotare
annŏtō, v. adnoto.
- 1. (a) aantekenen, registreren; schriftelijke opmerkingen maken; (b) (librum) een boek van aantekeningen, opmerkingen voorzien;
- 2. opmerken, waarnemen;
- 3. (jur. t.t.) noteren, registreren voor een bepaalde bestraffing.
annotō, annumerō, annuō see adn-.