annositas
annōsĭtas, ātis, f. [annosus],
- fulness of years, old age (post-class.), Cod. Th. 12, 1, 113; Aug. Ep. 251.
annōsitās, ātis, f. (annosus), das hohe Alter, Augustin. de civ. dei 15, 15 u. ep. 269 u.a. Spät. – u. eine lange Reihe Jahre, Cod. Theod. 13, 6, 10.
~atem provectus ad sexagenariam
[Sergius I ] invenit crucem argenteam in loco obscuro multe ~atis
annōsĭtās, ātis, f. , vieillesse : Aug. Ep. 269 ; Civ. 15, 15 || longue suite dʼannées : Cod. Th. 13, 6, 10.
Per Annositatem seu per legem
tricenariam possidere. Petrus Gellensis lib. 9. Epist. 5 : Calamus noster
Annositate et desuetudine quassatus, etc. Annositate se tueri, in leg. 113. Cod.
Th. de Decurion. Annositatis cursus, in leg. ult. eod. Cod. de Prædiis navicul.
Priscorum Annositas, apud Saxon. in Præfat. ad Hist. Danicam. Nemo privilegii alicujus prætextu aut Annositatis se defendat
obstaculo. S. August. Epist. 251. (al. 269.) : Hieme iter tam prolixum
non suffero cum Annositate algida quam mecum
fero.