apianus
ăpĭānus, a, um, adj. [apis], belonging to bees, of bees.
- I Adj., uva, loved by bees, the muscatel, Plin. 14, 2, 4, § 3; cf. Col. 12, 39, 3; so, vitis, id. 3, 2, 17: vinum, id. 12, 47, 6.—
- II Subst.: ăpĭāna, ae, f. (sc. herba), chamomile, App. Herb. 23.
apiānus, a, um (apis), zu den Bienen gehörig, Bienen-, uva, den Bienen lieb, Muskateller, Plin.: so auch vinum, vitis, Col. – subst., apiāna, ae, f. (sc. herba), die Pflanze Kamille, Ps. Apul. herb. 23.
ăpĭānus, a, um (apis), dʼabeille : ăpĭāna ūva, raisin muscat [aimé des abeilles] : Plin. 14, 3 ; Col. Rust. 3, 2, 18 || apiāna, æ, m. (s.-ent. herba), camomille : Ps. Apul. Herb. 23.
ăpĭānus, a, um: uva apiana, uva delle api; ● moscato.