arcessitio
arcessītĭo, ōnis, f. [arcesso],
- a calling, summons: dies propriae arcessitionis, i. e. the day of death, Cypr. de Mortal. extr.
arcessītio, ōnis, f. (arcesso), die Abberufung, Heimrufung (zu Gott), Eccl.
arcessītĭō, ōnis, f. (arcesso), rappel (à Dieu), mort : Cypr. Ep. 22.
Si quis post Arcessitionem meam abs te pacem
petierit : id est, postquam a Deo ex hac vita evocatus fuero. Utitur etiam in
Exhortat. ad Martyres, ut et Ruricius Lemovicensis Episcopus lib. 2. Epist. 4.Accersio, in Libello precum Marcellini et Faustini pag. 65 :
Sed hic vir sanctus, licet sit sæpenumero afflictus, tamen propria
Accersione requievit. Ubi leg. forte Accersitionevel
Arcessitione, id est, morte.
Accersitioetiam hac notione usurpat Julianus Toletanus Episcopus lib. 1. Prognostic. cap. 18.