arcetum
Arceut, vel
Arcieut: vox Beneharnensibus nota, apud quos ita appellatur
Jus procurationis, seu certa pensitatio, quæ Episcopo ab Abbatibus et Ecclesiarum Præpositis exsolvebatur, loco procurationis, aut
Recepti, sive receptionis.
Arceberenim apud illos est
recipere, ut observare est apud Marcam lib. 1. Hist. Beneh. cap. 28. n. 18. lib. 3. cap. 8. n. 6. lib. 5. cap. 31. n. 2. Fit mentio
Arceutiistius, seu
des Arciuts, in Foris Beneharn. tit. 1. art. 30. tit. 20. art. 3.
Ad hæc
adjicimus, ut alicui personæ magnæ vel parvæ facultas non sit milites vel pedites de
villis eidem Cœnobio pertinentibus in hostem vel expeditionem ducere ; nec de silvis,
pratis, laudis, piscationibus, pinetis, vel vineis censum quærere vel Arcetum.
Charta Ricardi Regis Angliæ ann. 1190. apud Marten. tom. 1. Anecd. col. 637 : Nec
Arcentum inire per vim, nec aliquod censum quærere. Vide Receptus.