arva
arva, ae, f., s. arvus.
Erat præterea in Arva Francorum Monasterium quoddam
ditissimum in honore S. Medardi Confessoris fundatum, etc. Vetus Charta anno 7.
Rodulfi Regis Burgundiæ exarata, ex Tabulario Ecclesiæ Gratianopolitanæ : Prædicta
cespis sita est in pago Gratianopolis, in agro Salmoriacense, in villa Cotonaco, et
cingitur undique ex eadem Arva infra hanc definitionem, etc.
Virtutes etenim Christi ibi factæ,
quamvis non possint humana lingua comprehendi, tamen per multa spatia Arvarum ad
laudem Christi resonant. Nævius et Pacuvius hac voce fem. gen. usi sunt. Vide
Forcellin. in Arvum.
Ibi etiam apud
Barrum partem terræ, quæ vulgo Arva dicitur, causa ædificandæ domus eisdem fratribus
donavi. La ruissellée, qui est entre nos vignes de Rousées et l'Arve Thomassin
Geelin. At vero unde sit vox Et si s'en vient moult liément, Sans maltalent et sans Arvale.