assennatio
Ego
autem assignationem et Assennationem istam... laudavi, in Probat. Hist. Castil.
pag. 48. Assene conventionel, in Consuetud. Lillensi art. 23. 28. Douaire et
Assene, in Hannoniensi cap. 53. 72. 80. Montensi cap. 21. Valentianensi art. 84.
Item peus et dois
sçavoir que la dame ou la damoiselle n'a droit de doüaire, si le mari l'avoit au mariage
avancée d'aucune chose, ou Assenée sur son heritage ; car deux doüaires ne peutelle
avoir ensemble, mais il convient qu'elle se tienne, au quel qui mieux lui plaira, ou à
l'Assene ou au doüaire coûtumier ; et ainsi en est-il usé. Quo in loco vox
Asseneintelligenda est de parte bonorum mariti statuta et fixa, quam uxori suæ, dum eam ducit, assignat.