assentaneus

assentāneus (adsentāneus), a, um (assentio) = consentaneus (w. s.), Gloss. Scal. V, 589, 31; vgl. Glossarium vetus Maii (Class. auct. VI. p. 509).

assentaneus , assenting, in agreement. b (sb.) adherent. c similar, consonant. assignetur ei ‥ de ‥ fratribus cautus et providus, qui conscius sit et ~eus in hiis que vendiderit vel emerit (Inst. Sempr. xi) MonA VI 946 xxxixb; Willelmus ‥ cum militibus sibi ~eis ‥ restitit G. Steph. II 74.  b rex ‥, ascitis sue partis ~eis G. Steph. II 70.  c est ‥ Dacorum genere multum permixta illa provincia [Eboracensis] et multum ~ea in loquela Chr. Wallingf. 61.