attamen
attamen, but nevertheless
attămen, adv., v. tamen.
at-tamen (meist getrennt geschr.), Coni., aber doch, allein, Liv. 3, 56, 5. Sen. contr. 9, 2 (25), 16 u.a.
nunc mea divinis complentur viscera verbis / ‥ at tamen ex isdem nequeo cognoscere quicquam
accendite ergo lucernam illam ‥; ~en scitote quia non est mea
Dunstanus ‥ jam ‥ post tergum omnia posuerat; ~en ‥ hoc ‥ responsionis jaculum vibrat
ineptum eum ad hoc intelligit; ~en, quia non potest alias, ipsi confitetur
es maximus; attamen esto / flexilis
Oxonie ‥ persevero; propter ~en subsidii ‥ defectum sum ‥ perturbatus
cui licet in terris stirpis generamina surgant, / attamen in caelis virtutum culmina scandit
quamlibet non esset expertus vulnera ferri, / ‥ attamen illustrem meruit confessio palmam
attămĕn, (12) ¶ 1 [en deux mots] : at tamen, mais cependant ; [dans Cicéron surtout après si, si non, si minus, du moins] : aliquem remunerare si non pari, at grato tamen munere Cic. Br. 15, répondre au présent de qqn par un présent sinon égal, du moins qui fasse plaisir, cf. Or. 103 ; Fam. 9, 6, 3 ; de Or. 3, 14, etc. ¶ 2 [en un seul mot] = tamen : Sen. Rhet. Contr. 9, 216, etc. ; Col. Rust. 2, 14, 5, etc.
Omni vitiorum Attamine mansit
incontaminatum.Setaceum seu cribrum, apud Laur. in Amalth. ex Cath. Glossar.Dictus Paulus et socii pro reparatione et Attamine dictorum bonorum
et rerum fecerunt expensas. Vide mox Attare.at-tamen
- conj, but nevertheless, H.