attributio

attrĭbūtĭo (adt-), ōnis, f. [attribuo].

• The assignment of a money-debt (cf. attribuo, I.).
• • A Lit.: de attributione conficies, Cic. Fam. 16, 24; id. Att. 15, 13, 5; so id. ib. 16, 1 and 3.—
  • B Trop.: Graeci Fatum ... Νέμεσιν vocant, quod unicuique attributio sua sit adscripta, i. e. his fate is meted out, Ap. de Mund. p. 754.—
• II In gram., a predicate, attribute, = attributum ex his etiam attributionibus: sacer an profanus, publicus an privatus, etc., Cic. Inv. 1, 26, 38.

attribūtio (adtribūtio), ōnis, f. (attribuo), I) (v. attribuo no. I, B, 2) als t. t. der Geschäftsspr. = die Anweisung einer Geldschuld, die Assignation, de attributione conficies, Cic.: maxime autem me angit ratio reliquorum meorum (Berechnung meiner Rückstände), quae, quamquam explicata sunt, tamen, et quod Dolabellae nomen in iis et (in) attributione mihi nomina ignota (u. in der Anweisung [an seine Schuldner] mir unbekannte Namen sind), conturbor, Cic.: attributionem facere, Corp. inscr. Lat. 1, 206. lin. 42. – II) (v. attribuo no. II, B, 1) als rhetor. t. t. = die einer Person od. Sache nebenbei zukommende Eigenschaft, ein Nebenumstand, ea opportunitas (loci) quaeritur... ex his etiam attributionibus: sacer an profanus, publicus an privatus, alienus an ipsius, de quo agitur, locus sit aut fuerit, Cic. de inv. 1, 38: u. so ibid. 2, 42 (Plur.).

attributio [CL] , attribution, ascription. omnia ex ~one se habent uni primo, quod est materia; ergo materia erit principium omnium tam substantiarum quam accidentium Bacon VII 24; potest conceptus aliquis alius a conceptu lapidis creati formari, ad quem conceptum lapidis, ut est idea in Deo, habet lapis iste ~onem Duns Sent. I iii 2. 10; hujusmodi ~o sive transumpcio est quidam color rhetoricus quem ‥ [Tullius] denominacionem appellat Bradw. CD 565b.

attributio , onis. f.
pecuniae 定供奉銀。Attributiones 態。外情。

Suggest a Translation
See an image

attribūtiō (adt-) ōnis, f

• attribuo, an assignment(of a debt). — In grammar, a predicate, attribute.