benedictum
bĕnĕdictum, v. bene, I. B. 1. g.
benedictum, ī, n. (benedico), besser getrennt geschr., s. bene no. I (bes. Verbdgg.), 1, c, γ.
Quod ipse Dominus ab illa ficu,
ad quam esuriens accessit, et sine fructu inventam percussit verbo oris sui, ut, quæ
sterilis fuerat Benedicto Domini fieret arida maledicto.