bisacuta
Ascia dum dextris, Bisacuta, securis, et ensis
Fulminat.
Et infra :
... Nunc clava caput, nunc vero bipennis
Excerebrat, sed nec Bisacuta, sudisve vel hasta
Otia vel gladius ducit.
Bracton. lib. 4 : Arma moluta plagam faciunt, sicut gladius, Bisacuta, et
alia hujusmodi. Fleta lib. 1. cap. 33. § 7 : Fecit eidem unam plagam
mortalem... de quadam Bisacuta.
Nec mora redeunt in loricis evaginatis gladiis
quatuor canes aulici, quos prædiximus, necnon et bucellarii cum Bisacutis et
utensilibus ceteris commodis ad scelus, quod animo conceperant, pariendum.
Ibidem col. 1744. C : Accelerans igitur quidam præ ceteris plenus scelere,
Bisacutam sacro pectori imposuit.Securis Scotica, quæ et
securis bisacuta, apud Walsinghamum pag. 105.
gladius bis acutusa S. Hieron. Epist. 1.
Gladius bifrons sermo Dei, in Actis S. Saturnini et socior. num. 3. Tradit Joannes Villaneus lib. 5. c. 36. Comiti Guidoni, a quo
Conti GuidiItalici originem ducunt,
Bisacuticognomen inditum, propter crebra maleficia ab ipso et suis perpetrata :
Fu sopronominato
Besanguë per so maleficio è de suoi.
Li Carpentiers qui emprés vindrent,
Grans coignies en leur couls tindrent,
Doloueres et Besagues,
Orent à lour eostez pendues.
Trop bien fesoit la Besague,
Qui est par les deux becs ague.
Alter :
A la grant Besague que le vieillart porta,
Le comment maintenant, cele part aprocha.
Ledit Hue... d'un grant martel qu'il portoit, appellé Besague, getta audit
Colart, et l'en cuida ferir.Bizachius est
atrox telum apud Turcas. Nescio an illud, quod de la Reole, in Aquitania, tom. 2. Bibl. Labbei :
Nemo cultellum, ensem, lanceam, spiculum, securim Besogium, neque
gladium in contentione trahat. Ubi legendum besagium, ut sit quod nos dicimus
Besagu.
Rogavit unum de advenientibus,
ut sarculum sibi cum Bisacuto et frumento deferret. Ubi Græc. Deferentesque ad eremum secum parva olerum semina, et Bisacutos
parvulosque sarculos, unde humum defoderent, profecti sunt, etc.