bisseni
bissēni, -nus, s. sēnī.
bissēnī, et mieux bis sēnī, æ, a, [poét.] deux fois six = douze : Ov. M. 8, 243 || au sing., bisseno die Stat. Th. 2, 307, pendant douze jours.
Cogent insuper Regis
(Hungariæ) sagittarios et Bissenos ad decimas integre
persolvendas. Ubi vir doctus Bissenos a biccellis, id est, hastulis amentatis deducit. At malim hoc loco intelligi
Bissenos, populos ita dictos, Istri accolas, Ungaricæ gentis hostes olim acerrimos, ut auctor est Bonfinius dec. 2. lib. 1. quorum præcipua arma fuere arcus et sagittæ toxicatæ, teste Thwroczio lib. 1. cap. 43.
Bessin, pro Alienigena, extraneus, ut videtur, in Lit. remiss. ann. 1473. ex Reg. 195. Chartoph. reg. ch. 866 :
Icellui Robinet commença à injurier treffort le suppliant en disant, tu
as menty, Bessin, avole. Neque alii fortasse sunt, nisi de Cantabris, Call.
Biscaïens, intelligas, qui
Bisquinsnuncupantur, in aliis Lit. ann. 1474. ex eod. Reg. ch. 1324 :
Ung homme de guerre, qui se disoit fourrier de gens d'armes, estoit venu en la compaignie d'aucuns Bisquins, ou autres manieres de
gens incogneuz. Aliæ ejusd. ann. in Reg. 206. ch. 1039 : Plusieurs
Bisquins, ou autres gens incogneuz, lesquelz se disoient genz de guerre,
etc.