bisomum
‡† bĭsōmum, i, n. [vox hibrida, from bis-σῶμα],
- a sarcophagus for two persons, Inscr. Orell. 8; Inscr. Rein. 20, 40; 20, 116.
bisōmum, ī, n. (bis u. σῶμα), ein Sarkophag für zwei Personen, Corp. inscr. Lat. 6, 8984 u. 32897.
bĭsōmum, ī, n. (bis, σῶμα), sarcophage pour deux corps, CIL 6, 8984.
Ὅντινα πάλιν βαστάζαντες
ἔθαψαν, οὐ μετὰ τῶν ἁγίων, ἀλλὰ χωρὶς εἰς ἕνα τόπον πλησίον αὐτῶν, ἵνα μὴ πάλιν
ἀνοίξωμεν τὸν τάφον αὐτῶν, καί ὄχλησιν ποιήσωμεν τοῖς ἁγίοις καὶ μάρτυσιν τοῦ
Χριστοῦ. Concilium Autisiod. can. 15 : Non licet mortuum super mortuum
poni. Id etiam vetatur in Concilio Matiscon. II. can. 17. in Statutis S.
Bonifacii Archiep. Mogunt. cap. 19. in Capitul. Caroli Mag. lib. 6. cap. 195. Duplex tumulus, in veteri Inscriptione Lugduni videtur appellari, quod alii Bisomum vocant :
Et memoriæ æternæ Latinæ Galatinæ N. Græc. femin. sanctissimæ, quæ vixit
annis 30. sine ulla animi læsione Q. Julius Hylas conjugi piissimæ, quem tumulum
duplicem posuit, et sibi vivus posterisque suis et sub ascia dedicavit. Σῶμα vero pro reliquiis corporis, et cineribus,
usurpari colligitur ex titulo Μίθρης ἐν ὀργάδι τὸ σῶμα καλύπτει
Χυνδώνακτος ἱερέων ἀρχηγοῦ. Nam in eo sepulcro ossa tantum et cineres in olla
vitrea reperta. Vide Soma. Bisomuset
Disomus.