blasphemus
blasphēmus, a, um, adj., = βλάσφημος (eccl. Lat.),
- reviling, defaming: satelles, Prud. στεφ. 1, 75; and subst., of God and divine things, blasphemer, Tert. Res Carn. 26; Hier. Ep. 9; Vulg. Lev. 24, 14 (as transl. of the Heb. ); ib. 1 Tim. 1, 13.
blasphēmus, a, um (βλάσφημος), lästernd, schmähend, subst. der Lästerer, Schmäher, Eccl.
homo ‥ in Deum etiam ~us
os ~um usque ad dexteram aurem retortum
si blasphemus fuero, mox placebo Rome
nemo desperet de se, si sit scelerosus, / si sit blasphemus
diffidentie vitium, quo mens ~a desperat
quasi diabolico preventam spiritu ~am durissimis sermonibus verberaret
blasfemum juste percussum gratulantur
~us eadem hora spiritum moribundus exhalavit
ut sic inter ~os Christiani nominis ‥ gladius catholicorum principum convertatur(
licet omnes ~os Christi impugnare
[Oldcastelle ] ut ~us et fautor hereticorum pessimus mortis ignominiam passus est
incredibile ‥ est que scelesta et flagitiosa et ~a in Deum ‥ exercitus ille Scotorum egerit
Nestoriana nequicia, que ~a rabie debacchari presumpsit in Virginem
quod est erroneum et ~um
[quod ] lex Cristi, cum sit ‥ seductissima et blasfemissima, est summe ‥ odibilis
nonnulla heretica, erronea, ~a, schismatica ‥ docere(
nonnulla heretica, erronea, †blasfemia [? l. blasfema ] et alia diffamatoria ‥ predicare presumpsit
plura loqui duxit; dux suspendi jubet illum, / ut blasphema trucis igne probanda forent
blasphēmus, a, um (βλάσφημος), qui outrage, qui blasphème : Hier. Ep. 21, 3 || subst. m. , blasphémateur : Tert. Res. 26.