buricus
būricus, s. burricus.
būrĭcus ( burrĭcus, burrĭchus ), m. , petit cheval, bourrique : Pomp. Porphyr. Hor. O. 3, 27, 7 ; Isid. Orig. 12, 1, 55 ; Veg. Mul. 3, 2, 2.
Manni, qui et Burides dicti,
mansuetudine manum sequantur.Burrides, forte leg.
Burici. Porphyrion in libr. Epod. Horatii :
Mannos equos, vulgo
Burrichos appellant. Paulinus Epistola 10. pag. 128 : Macro et viliore
asellis Burico sedentem.
Dignitate perflati vias publicas manibus (i. mannis) terant,
quos vulgo Buricos appellant. Et Epist. 26. cap. 3 : Ubi
(videris) ferventes Buricos, mannos, comatulos pueros, pretiosas vestes,
etc. Petrus Damiani lib. 7. Epist. 5 : Is, cui insidebas, non dicam
equus, sed potius burdo, vel Buricus, etc. Vide Vegetium lib. 4. Art. veterin.
cap. 2. et Cujacium lib. 11. Observ. cap. 16. Salmasius ad Vopiscum a rufus: sic enim omnes equos breviores a colore appellasse Latinos ævi inferioris ait, et si alterius coloris essent, idque abusive. Adde Octavium Ferrarium in Originib. linguæ Italicæ voce Borra,
Instrata equorum. Sic etiam illam vocem interpretantur Macer in Hierolexico et Jos. Laurentius in Amalthea : Salmasius vero ad Histor. Aug. pag. 211.
Burichumintelligit, sed perperam. Miror, nostrum Cangium Salmasii opinionem amplexum fuisse in suo Mediæ Græcitatis Glossario. Testament. S. Gregorii Nazianzeni :
Ἐν ἐσθῆτι σηρικῂ, ἢ λινῇ ἢ ἐρέᾳ, ἢ
βουριχαλίοις, quo in loco intelligi potest vestis
stragula.būrĭcus, i, m.: cavallino.