camelarius
cămēlārĭus, ii, m. [camelus],
- a cameldriver, Dig. 50, 4, 18, § 11; Edict. Diocl. p. 19.
camēlārius, ī, m. (camelus), der Kamelwärter, -treiber, Arcad. dig. 50, 4, 18. § 11. Edict. Diocl. 7, 17.
apud S. Katerinam de quolibet vj gross[a ] ad ~ios
cămēlārĭus, ĭī, m. (camelus), chamelier : Dig. 50, 4, 18.
Ἤρχοντο
οὖν οἱ ζένοι, καί ἐσπέριζον μετ᾽ αὐτῶν, καὶ πάλιν καμηλάριοι, καὶ ἐποίουν τὴν χρείαν
αὐτῶν. Palladius in Hist. Laus. cap. 39 : Χαλκεῖς ἑπτὰ,
τέκτονας, τέσσαρας, καμηλαρίους δώδεκα, κναφεῖς δεκαπέντε.
BreydenbachItiner. Hierosol. pag. 207 :
Camelarii nostri impedimento nobis fuere suis rixis et
contentionibus.